Blaren

Blaren kunnen van een wandeltocht een marteling maken. Het is daarom aan iedere wandelaar aangeraden om zijn/haar voorzorgen te nemen. Goed schoeisel en naadloze kousen helpen al een heel eind. Voethygiëne is minstens zo belangrijk.

Schoenen

Ik vertel graag over mijn eerste wandelervaringen en de tientallen blaren die ik toen telkens opliep tijdens een wandeling van 20 kilometer. Ik kocht in 2009 mijn eerste paar wandelschoenen. Eén of ander type van het merk Quechua (bij Decathlon) voor 40-50€ (als ik me het goed herinner). Als onervaren hiker dacht ik een goede keuze gemaakt te hebben, maar al snel bleek het tegenovergestelde. Bij de minste regen waren mijn voeten zo nat als een vis in het water, wat de blaarvorming alleen maar bevordert. Dan bleek ook de binnenzool niet ideaal geplaatst, waardoor mijn tenen vooraan over de rand van de binnenzool schuurden met als resultaat nog meer blaren. I.p.v. de fout bij de schoenen te zoeken, dacht ik dat het aan mijn “beginnersvoeten” lag. Ik las op het internet dat je je voeten moest harden met bvb zalfjes, sprays en dergelijke meer. Ik heb immers altijd zeer zachte voeten gehad. Een andere oplossing, raadden enkelen aan, was sporttape op alle gevoelige plaatsen plakken. Maar dat aantal gevoelige plekken was niet op één voet te tellen en dus stonden mijn beide voeten al gauw vol sporttape. U kan al raden: het aantal blaren verminderde quasi niet en dus bleef ik verder sukkelen. Uiteindelijk bleken die schoenen zo moeilijk te onderhouden dat ik op zoek ging naar een ander merk en type. Ik kwam uit bij Meindl en hou sindsdien ook aan dat merk vast. Het aantal blaren daalde drastisch tot bijna nul.

Kousen

Na de schoenen bekeek ik ook welke impact kousen op de blaarvorming hadden. De kousen die ik had, waren van hetzelfde merk Quechua en hadden een naad voorin. Bovendien zorgden ze, eens gewassen, voor veel wrijving ter hoogte van de tenen en hiel. Het duurde nog maanden voor ik besefte dat die kousen niet deugden. Tenslotte stapte ik over op Bridgedale en nog later of Falke. In de laatste twee gevallen ging het telkens om naadloze kousen met minder kansen op wrijving door die naden. Bovendien begreep ik pas later dat ook de dikte van de kous van belang is, i.v.m. zweten en dus opnieuw blaarvorming. Bij warm weer dus lichtere kousen, bij winterweer is een dikkere kous OK, zolang de voet niet oververhit.

Voethygiëne

Het volgende waar ik meer op ging letten was wat ik voethygiëne noem. Het heeft eerder betrekking op het continu in het oog houden van de staat van beide voeten tijdens het wandelen en op tijd, dus nog voor je een gevoel van wrijving hebt, reeds maatregelen te nemen. Vooral als het warm is, neem ik regelmatiger een rustpauze om mezelf te versterken, maar doe ik ook de schoenen een tijdje uit en laat de sokken drogen in de zon. Is er op dat moment geen direct zonlicht, doe ik een nieuw paar aan en laat ik de gebruikte sokken op mijn rugzak drogen tijdens het wandelen. Ook geef ik de voeten een kleine verfrissingsbeurt in een beek of rivier of bij een fontein. Het constante drogen van de kousen (ook al voeren goede wandelkousen het zweet af, er blijft altijd wel wat in de kous zitten dat voor blaren kan zorgen) en verfrissen van de voeten helpt mij om blaren te vermijden. In die mate dat ik sinds in mijn laatste paar wandelschoenen ben beginnen gebruiken, ik nog maar één blaar gehad heb. Uiteraard duren mijn rustpauzes door dit hele proces wel wat langer, maar daar hou ik tijdens mijn tochtplanning ook rekening mee.

Als je blaren wil aanpakken voor ze pijn beginnen te doen, moet je meteen reageren wanneer je een branderig gevoel krijgt. Stop zo snel mogelijk en plak een tweedehuidspleister op de plaats waar de huid geïrriteerd is. Wacht je langer, kan de blaar zich helemaal vormen en dan kan wandelen heel vervelend worden. Soms begin je ook anders te stappen om de druk te verminderen op die blaar. Daardoor krijg je echter sneller op andere plaatsen een blaar.

Wanneer ontstaan blaren?

Samenvattend kan je dus stellen dat blaren o.a. in de volgende situatie ontstaan:

¤ Bij wrijving (door kousen, schoenen,…)
¤ Bij overmatige druk op een bepaald punt (door bvb foutieve wandelhouding)
¤ Bij warme voeten (door hoge buitentemperaturen,…)
¤ Bij natte voeten (door regen, zweet,…)

Uiteraard gaan verschillende van de eerder genoemde situaties vaak samen. Bij warme voeten zal de wrijving of druk sneller voor blaarvorming zorgen dan op ijskoude dagen wanneer de voeten niet zweten.

Wat doen met een blaar?

Op de website gezondheid.be kan je lezen wat je moet doen als je de blaar wil openprikken.

Ik ben zelf geen voorstander van het openprikken. Ik koos er in het verleden voor om ze gewoon te laten staan en stuk te lopen. Nadien ontsmette ik de wond en deed er een pleister over.